‘Felle schreeuwerige kleuren komen er bij mij niet in’

Wie? Mera Martinot (37) is oprichter van Annliz, een webshop voor ethical fashion.
Wapenfeit? Opende in maart haar eigen boetiek in de binnenstad van Amsterdam.
Motto? ‘Geloof in het goede.’
annliz.com

Juriste Mera Martinot vertrok in 2009 voor een sabbatical naar Bali, maar in plaats van uit te rusten zette ze Annliz op, een luxe webshop voor ethical fashion. In maart opende ze een eigen boetiek in Amsterdam.

Bountystrand
‘Een sabbatical moest het worden. Een welverdiende break van mijn drukke bestaan als juriste. Maar na een paar weken nietsdoen kwamen alweer de kriebels: ik moest iets dóen. Ik ben nu eenmaal niet gemaakt om te lanterfanten, want mijn hoofd staat geen seconde stil. Ik moet altijd creëren, plannetjes smeden, concepten bedenken. Het idee voor een webshop had ik al langer, maar toen ik op Bali allemaal getalenteerde buitenlandse ontwerpers ontmoette, zag ik het meteen helemaal voor me: een luxe webshop met echt mooie spullen, gemaakt door mensen met het hart op de goede plek. Zo is Annliz geboren: met mijn laptop onder een palmboom, op een Balinees bountystrand.

Ethical fashion
Dat het ethical fashion moest worden, was voor mij vanaf het begin duidelijk: mooie luxe kleding die op een eerlijke manier gemaakt is. Ook als sociaal juriste werd ik altijd al gedreven door een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Met uitbuiting en massaproductie wil ik dan ook niets te maken hebben. De relatie met de ontwerpers is voor mij daarom heel belangrijk. Met iedere designer heb ik een persoonlijke band opgebouwd, gebaseerd op respect en een wederzijds vertrouwen. Voor mij is dat cruciaal. Want achter elke kraal die in mijn winkel ligt, wil ik wel voor honderd procent kunnen staan.

Gebakken lucht
Eerlijkheid is alles. Als iets niet volledig duurzaam is, moet je dat gewoon zeggen. Mijn klanten zijn over het algemeen welgestelde, intelligente vrouwen. Maar bovenal ook ontzettend kritisch. En als je klanten gebakken lucht probeert te verkopen, prikken ze daar zo doorheen. De spullen in mijn winkel hoeven niet honderd procent ‘groen’ te zijn, maar aan elk product zit wel een ethisch aspect. Het ene stofje is eco, het andere is gerecycled en weer een ander stofje is fairtrade geproduceerd. De boetiek is vooral bedoeld als etalage van de webshop. Een plek waar je zelf kunt kijken, voelen en passen. Want een jurkje van driehonderd euro koop je nu eenmaal minder snel via internet. Hoe prachtig ook.

Groene oase
Ik ben opgegroeid met mooie dingen. Mijn vader was architect en mijn moeder fotografe. Van hen leerde ik de waarde van schoonheid en bezieling. En dat zie je overal in mijn winkel terug. Een lichte ruimte, luxe stoffen, zachte tinten. Felle schreeuwerige kleuren komen er bij mij niet in. Ik wil altijd mooie plaatjes maken en een fijne sfeer creëren, waar mensen zich goed bij voelen. Zo heb ik buiten naast het bankje voor de winkel planten en bloemen neergezet. Als een groene oase in de stad. Laatst zat er een vrouw de hele middag te lezen. Eerst vond ik dat een beetje onbeleefd, maar later dacht ik: dat zij zich hier op haar gemak voelt, is juist het grootste compliment.’

Zelf zien? Surf naar de webshop: www.annliz.com
Of neem een kijkje in de Annliz boutique:
Blauwburgwal 18
1015 AT Amsterdam

Donderdag 14 juli vindt hét it-event van Fashion Week Downtown plaats: de launch party van het nieuwe hippe eco/fairtrade tassenmerk Omybag. Ja, de winnaar van de GREEN.2 Kickstart Competition!

Oprichtster Paulien Wesselink: ‘Ik ben gaan ontwerpen met mijn ideale tas in mijn achterhoofd: hip, fashionable, maar met een vintage feel, waar ook nog mijn laptop in zou passen. De tassen van Omybag laten zien dat ook mooie tassen op een verantwoorde manier gemaakt kunnen worden.’

Onder het genot van een hapje, een drankje en lekkere beats worden op 14 juli in Meneer de Wit de eerste tassen onthuld en kun je meteen je eigen Dirty Harry, Sleazy Jane of Franky Fierce aanschaffen. Met bovendien 10% korting. Check hier de uitnodiging en wees erbij!

De weersverwachtingen zijn goed, de bikini’s liggen klaar en de DJ’s staan te trappelen om hun beste platen ten gehore te brengen.  Aanstaande zaterdag luiden we met Monkey Business het strandseizoen in tijdens de zevende editie van SAVE ME at the beach. Op de tunes van onder andere Erick Eerdhuizen en Isis dansen we in beachclub Woodstock 69 voor de met uitsterven bedreigde orang-oetan en zijn leefgebied, de tropische regenwouden van Borneo en Sumatra. Wie het dansen even zat is kan zich laten masseren, waterpijp roken, leren cocktailshaken of surfen.

Woodstock 69 -Bloemendaal aan zee

www.saveme.nl

www.woodstock69.nl

Pre-sale: € 12,50

Door: € 15

30-05-2011 GREEN.2 had afgelopen week een bijzonder interview met hoogleraar en klimaatdeskundige Prof. Dr. Pier Vellinga. Vellinga schreef het boek “Hoezo Klimaatverandering?” Een gids voor iedereen die voor eens en voor altijd wil weten hoe het zit met de opwarming van de aarde. GREEN.2 sprak met Vellinga over de toekomst van Nederland en hoe we het heft in eigen handen kunnen nemen.

U hebt al boeken geschreven over het klimaat en water. Is dit het boek dat al die andere boeken over klimaatverandering, overbodig moet maken?

‘Een kennis wees me op het feit dat weinig mensen baat hebben bij de vele wetenschappelijke en Engelstalige literatuur en dat er geen enkel boek bestaat ‘voor zijn tante’. Een tijdje geleden besloot ik daarom dit boek te schrijven voor de vele mensen die zich afvragen wie ze nu moeten geloven. Ik heb geprobeerd dit boek te schrijven met respect voor alle meningen, maar gelijktijdig heb ik ook alles wat er inmiddels bekend is over klimaatverandering in dit verhaal verwerkt. Ik hoop dat het aan veel lezers een duidelijk antwoord kan geven.’

‘Hoezo klimaatverandering’ is dus een gids voor voor- en tegenstanders, maar het plot ervan is duidelijk: klimaatverandering is geen illusie.

‘Ik heb opnieuw alle mogelijke literatuur over klimaatverandering erbij gehaald. Zo probeer ik uit te leggen dat er inderdaad iets aan de hand is met ons klimaat. De erkenning dat de toename van broeikasgassen wel degelijk iets doet met het klimaat is evident: alle andere verklaringen, zoals die van de zon en vulkanen, zijn volgens mij minder sterk. De vraag is niet meer of het warmer wordt maar wel hoeveel, hoe snel en wat we hieraan kunnen doen.’

Wat zijn dan volgens u de gevolgen van die opwarming?

‘De gevolgen kunnen we niet precies voorspellen, maar wanneer de temperatuur stijgt, komt er meer vocht in de lucht en dus ook meer energie. Dit betekent meer warmte en bijgevolg meer langdurige droogteperiodes, extremere regenval, zeespiegelstijging en zwaardere stormen. Kort samengevat: we krijgen dus warmer en heftiger weer. In Nederland zouden we wel voordelen hebben zoals: lagere stookkosten, een langer groeiseizoen, meer terrasjesavonden en de mogelijkheid om vakantie in eigen land door te brengen. Voor heel Noordwest-Europa is de klimaatverandering de eerste dertig jaar best aantrekkelijk. Pas nadien zullen we ons de vraag gaan stellen of we dit nu wel echt leuk vinden.’

Nederland lijkt dus wel the place to be wanneer het overal warmer zal worden.

‘Oh ja hoor. Het is één van de betere plekjes om te wonen en misschien krijgen we ook wel meer bezoek in de toekomst. Je ziet nu al dat welstellende mensen geen huizen meer kopen in Frankrijk omdat het daar warmer begint te worden. De markt voor tweede verblijven in Nederland zal blijven groeien en wordt in de toekomst een goede investering. En de armere mensen moeten later ook ergens terecht. Dat is net de unfairness van de klimaatopwarming: het ene werelddeel profiteert en het andere niet. Onze generatie heeft er nu geen last van maar de volgende generatie zal dat op termijn wel hebben.’

U zegt ‘op termijn’, moeten we dan niet allemaal dringend met de neus op de feiten geduwd worden?

‘Klimaatopwarming is een sluipend proces en de gevolgen ervan kunnen we nu nog niet overzien. Net als destijds met het gebruik van pesticiden: in het begin kon het allemaal geen kwaad maar toen er opeens dode vissen ronddreven in de Rijn, moest er iets gebeuren. De twee hoofdredenen waarom een algemeen klimaatbeleid weerstand krijgt, zijn enerzijds de belangengroepen en anderzijds het neoliberaal denkpatroon van verschillende staten. Olie- en steenkoolmaatschappijen voelen zich in hun bestaan bedreigd en zullen pas meewerken als ze duidelijke feiten en gevolgen kunnen waarnemen. Het neoliberalisme van de Verenigde Staten gaat ervan uit dat we ons zo vrij mogelijk moeten kunnen ontplooien en milieugrenzen vormen een bedreiging voor die vrijheid. Het gebruik van natuurlijke hulpbronnen, zoals olie en steenkool, beperken, vinden ze daarom erger dan het op termijn leren leven met grote water- en droogteproblemen en de stijging van de zeespiegel. De erkenning van de klimaatverandering zal gevolgen hebben voor de machtsverhoudingen over de hele wereld. Zolang het debat aan de gang blijft, komt er geen beleid en worden olie en steenkool verder ontgonnen.’

De burger neemt dus best het recht in eigen handen?

‘Dat is inderdaad het goede nieuws. De burgers en bedrijven zijn nu aan zet en kunnen zelf heel wat doen. Ik denk dan maar aan het investeren in klimaatneutrale energie of het kopen van milieuvriendelijke en elektrische auto’s. Het leuke is dat het twintig jaar geleden niet kon, maar nu kan de burger zelf kiezen tussen milieuvriendelijke en –vervuilende oplossingen. Uiteindelijk is een duurzaam leven aantrekkelijk voor de gezondheid en het gevoel van eigenwaarde van iedereen. Mensen zullen op termijn een latent schuldgevoel krijgen en zich automatisch aanpassen aan de milieunormen. De overheid zal dan ook in actie moeten komen. Echter, in de tijd die daaraan vooraf gaat, is het aan de burger om alleen of in groepen het goede voorbeeld te geven.’

Het collectieve schuldgevoel van de burger is voorlopig dus de enige oplossing voor de klimaatopwarming?

‘Ik ben bang van wel, maar hoe het precies allemaal afloopt? Dat weet ik ook niet. Ik zou best een paar honderd jaar willen worden om het allemaal mee te maken. Want het is zeker wel spannend.’

Het boek ‘Hoezo Klimaatopwarming’ van Pier Vellinga wordt uitgegeven door uitgeverij Balans en is verkrijgbaar voor 14,95 euro. Hét boek voor al de antwoorden op je vragen zonder moeilijke en te wetenschappelijke bewoordingen.

20-05-2011 Als je binnenkort een bontjasje koopt en niet zeker of het echt of nep bont is, moet je goed kijken naar het etiket. Het Europees Parlement heeft namelijk vóór etikettering van bontproducten gestemd. Dus zullen er in de toekomst dierlijke bestanddelen op het etiket staan, als deze in het kledingstuk zitten. Omdat echt bont moeilijk te onderscheiden is van namaakbont, lopen veel mensen ongewild in echt bont. Met deze regeling wordt dit tegengegaan.
Thomas Pietsch van Stichting Vier Voeters vindt dat dit nog veel verder kan gaan. ‘Consumenten moeten niet alleen kunnen zien of een kledingstuk dierlijke bestanddelen bevat, maar ook om welk dier het gaat, waar het vandaan komt en op welke manier het gehouden is. Je bent pas goed geïnformeerd als je bijvoorbeeld op het etiket kan lezen dat het om een vos uit China gaat, die is gehouden in een draadgazenkooi op een oppervlakte van 1 vierkante meter.’ Dat weerhoudt je vast van bont te dragen.

20-05-2011 Een relatie die uitgaat is natuurlijk nooit leuk. Maar wat doe je met al die spullen die je samen hebt gekocht en waarachter een verhaal zit? Bijvoorbeeld een fotoboek met foto’s van jullie samen, je trouwjurk of dat iloveyou-beertje dat je van je echtgenoot kreeg? Dit vroegen Olinka Vištica en Dražen Grubišić, twee Kroatische kunstenaars, zich af. Ze vonden het zonde om al deze spullen met hun liefde erin weg te gooien en zetten dus Museum of broken relationships op. Iedereen kan expositiestukken inzenden en de kunstenaars maken een selectie. Er is inmiddels ook een boek verschenen met de meest bijzondere items. Museum of broken relationships- the book.

20-05-2011 Een tuin creëren op je balkon kan. Het enige wat je nodig hebt is een houten pallet, zand, aarde, zaadjes en een nietmachine. Gebruik je knutselskills en je hebt zo je eigen recyclebare tuin. Op Life on the balcony kan je nog meer groene inspiratie vinden. Leuk!

19-05-2011 Samen gaan we de strijd aan met de immer groeiende afvalberg, maar dan wel op een leuke manier. Afval kan met een beetje moeite namelijk hele mooie dingen opleveren. Dat kun je morgen gaan zien op We Beat The Mountain Day of Recycling in Utrecht, waar de crème de la crème van de recycling samenkomt. Het Domplein verandert in een marktplaats waar designers hun kleding, tassen, sieraden, meubels en kunstwerken gemaakt van 100% gerecyclede materialen aanbieden. Kom niet met lege handen want je kunt nu gratis je oude elektrische apparaten inleveren en kleding ruilen bij Little Green Dress. Ondertussen zal een poging worden gedaan om het Guinness World Records Wereldrecord voor het grootste recycle-kunstwerk te verbreken. Of deze poging nu lukt of niet, vanaf vijf uur mag er gefeest en gedanst worden op de beats van onder andere DJ Alwin Goedhart en DJ Bas Struik.

Wat: We Beat The Mountain Day of Recycling

Wanneer: vrijdag 20 mei 2011

Hoe laat: 14 tot 22 uur

Waar: Domplein, Utrecht

Stel je voor: een half jaar lang de wereld rond op kosten van De Postcode Loterij. En ook nog samen met je beste vriend. Klinkt goed? Voor Sijmen Terwolde (27) en Rikus Wegman (27) wordt deze droom binnenkort werkelijkheid. Zij werden uit meer dan 5200 teams gekozen en mogen zich sinds 31 maart 2011 officieel Internationale Goede Doelen Ambassadeur (IGDA) noemen.

Op 2 juni starten Rikus en Sijmen hun reis langs projecten van goede doelen die door De Postcode Loterij worden gesteund. Het duo zal via hun blog, facebook en twitter verslag doen van hun ervaringen en zo aandacht vragen voor het werk dat door de goede doelen wordt verricht. De ‘wereldgasten’, zoals ze liefkozend worden genoemd, bezoeken tijdens dit intensieve half jaar projecten in o.a. Brazilië, Cambodja, Ghana, India, Tanzania, Zimbabwe en Zuid Afrika.
Wij, jaloers? Welnee..

De mannen mogen dan met recht lucky basterds genoemd worden, ze zullen wel een half jaar lang aandacht vragen voor initiatieven als SOS Kinderdorpen, Dance for Life, het WNF en nog meer organisaties die wereldwijd nobel werk verrichten. Dus ondanks onze lichte afgunst kunnen wij natuurlijk niet anders dan dat waarderen. Een kort gesprekje met kersverse IGDA Sijmen:

Opeens heb je het: je wordt Internationale Goede Doelen Ambassadeur?
‘Ja, eigenlijk wel. Rikus en ik wilden altijd een keer een wereldreis maken. En dan natuurlijk het liefst betaald. We hebben dit al vaak geprobeerd te regelen, door onze reisplannen te slijten aan diverse media, maar altijd zonder succes. Dus toen we de vacature voor dit ambassadeurschap twijfelden we natuurlijk geen moment. ’

Geen nobelere intenties, zoals: we gaan de wereld verbeteren?
‘We hebben ons tijdens onze studie allebei beziggehouden met ontwikkelingssamenwerking. We hebben dus wel degelijk veel affiniteit met de problematiek. Maar wij houden ervan om serieuze thema’s af en toe ook met een knipoog te benaderen. We geloven in een vrolijke vorm van idealisme, waarin luchtigheid heel goed gepaard kan gaan met toewijding en inhoud.’

Wat doet een IGDA eigenlijk?
‘Als IGDA bezoeken we over de hele wereld projecten van goede doelen, die worden gesteund door de Postcode Loterij. Via filmpjes, blogs en social media doen we verslag van onze ervaringen. Met als doel dat leden van de Postcode Loterij zien wat er nou eigenlijk met hun geld gebeurt en hoe het er aan toe gaat bij ontwikkelingsorganisaties.’

Ben je zelf eigenlijk lid van de Postcode Loterij?
‘Ja. Eh…nu wel.’

Dus jullie gaan naast die fantastische wereldreis ook nog eens de loterij winnen?
‘Dat is inderdaad wel de verwachting. Het geluk lijkt tot nu toe aan onze zijde. Dus ik zie de toekomst zonnig in.’

Sijmen en Rikus zijn te volgen via www.internationaalambassadeur.nl

De band The HiKe zal op 2 juni de Wonders of Waste Rally gaan rijden. Een rally waarbij niet alleen geld wordt ingezameld voor het goede doel, maar ook gebruik wordt gemaakt van louter oud frituurvet als brandstof. The HiKe houdt ons via deze blog op de hoogte van hun avonturen.

Na de aanschaf van hun rallywagen staan de jongens inmiddels te popelen om te beginnen. Maar of ze het eindpunt in Rome zullen halen, blijft nog even spannend. De nu al geliefde bandbus vertoont namelijk aardig wat mankementen en lijkt niet van plan om al die frituurolie zomaar te slikken…

Maar de jongens gaan onverstoorbaar verder met het smeden van mooie plannen voor de rally. Een mooi nieuwtje is bijvoorbeeld wel dat The HiKe tijdens hun ritjes klimaatneutrale muziek zal kunnen spelen. Dankzij de steun van de faculteit Technology for Innovation and Society Delft van de Haagse Hogeschool kunnen zij de bus voorzien van een geluidsinstallatie die werkt op zonnecellen. Mochten de jongens dus niet ver komen, dan kunnen ze nog altijd groen jammen en rocken voor de andere rallypiloten.

Oh, en hebben we ook al vermeld dat The HiKe naast deelnemen aan een rally en muziek maken ook nog druk bezig is met het zoeken van sponsors? Over een drukke agenda gesproken. Hopelijk vergeten de jongens in al die hectiek niet dat ze op 2 juni verwacht worden aan de start van de Wonders of Waste Rally. Dat avontuur willen we namelijk niet missen.

‘De spanning stijgt, de eerste slapeloze nachten zijn al gesignaleerd maar we blijven de moed er inhouden! Uiteindelijk draait het toch om de muziek. Met nog één maand te gaan voor we in Rome ten tonele mogen verschijnen, zijn er nog een hoop puntjes op de spreekwoordelijke ‘i’ te zetten.

Zeker niet onbelangrijk is om onze ‘old faithfull’ aan de praat te krijgen. De Mercedes MB100 die ons de 1654 km naar Rome moet brengen (en het liefst ook weer terug) heeft nog een aantal kwaaie kuurtjes. Zo constateerden we dat de brandstoftoevoer een lek heeft. Het verklaart in ieder geval de grote hoeveelheid luchtbellen in de slangetjes. En die laatste moeten dringend vervangen worden door exemplaren met een grotere diameter. Het vet waar we op rijden is namelijk dikker dan de degelijke diesel die normaliter door de motor stroomt.

Als we ook nog eens klimaatneutraal geluid willen produceren, moeten we voor onze versterkers de zonnecellen en toebehoren ook nog installeren. Een klus die in principe niet al te veel problemen op zou moeten leveren. Maar het moet wel nog ‘even’ gebeuren…

Verder hebben we voor ons goeie doel, KiKa, al aardig wat geld binnen geharkt. Toch lijkt er nu even een stagnatie in de cashflow te zitten. Zou het kunnen dat de energie die we stoppen in het benaderen van sponsoren evenredig loopt aan het daadwerkelijk vinden van sponsoren? Deze theorie lijkt in ieder geval sterk op de praktijk.

Dus beste lezer, mocht je zelf nog ergens een potje hebben staan of iemand kennen met een goedgevuld spaarvarken, schroom dan niet om te kijken op www.thehikeontour.com. Hier vind je namelijk een keurig formulier waarmee je een bijdrage, groot of klein, kunt storten. Ondertussen zullen wij de grote jongens blijven benaderen om ons te sponsoren. En zullen we natuurlijk de bus motorisch in orde proberen te krijgen. En stickers voor op de bus regelen voor onze grootste geldschieters. En natuurlijk de zonnecellen installeren en….
Pfff, gelukkig draait het toch allemaal om de muziek.
Ohw shit, we moeten nog repeteren!

The HiKe’